Parafia pw. Św. Marii Magdaleny
top
Witamy na stronie Parafii pw. Św. Marii Magdaleny we Lwowie!
image1 image2 image3 image3

CZYM SĄ MISJE PARAFIALNE?

 

Misje parafialne to szczególny czas, który przeżywamy we wspólnocie parafialnej, intensywnie słuchając Słowo Boże. To szczególny czas obecności wśród nas Chrystusa, który do nas mówi: Czas się wypełnił i bliskie jest Królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!. Inaczej mówiąc, misje ludowe to nadzwyczajny środek duszpasterskiej działalności Kościoła Katolickiego stosowany w parafiach w celu religijno - moralnej odnowy wiernych.

Misje biorą swój początek w bulli papieża Pawła III z 1540 roku zatwierdzającej zakon jezuitów. Zostały one określone, jako wędrowne głoszenie Słowa Bożego na mocy udzielonego przez Kościół posłania, były skierowane do katolików, niekatolików oraz pogan. Papież Grzegorz XV przekazał obowiązek prowadzenia misji wśród wyznawców innych religii Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, szczególnie było to zadanie ważne w konfrontacji z protestantami. Później dokonano rozróżnienia na misje zewnętrzne – nawracanie ludzi nienależących do Kościoła Katolickiego oraz misje wewnętrzne – nawracanie członków Kościoła. Na przełomie XVIII i XIX wieku działalność misyjna przeżywała ożywienie i spowodowała odnowienie Kościoła we Francji, Niemczech i Włoszech.

Sobór Watykański II misje włączył do zadań duszpasterskich Kościoła, a ostatni papieże bł. Paweł VI i św. Jan Paweł II wskazywali na konieczność powtórnego głoszenia Ewangelii zeświecczonym społeczeństwom, dawniej chrześcijańskim. Obecnie prawodawstwo kościelne określa dwa sposoby działalności misyjnej: jeden skierowany na inne religie, drugi głoszenie skierowane do wszystkich wierzących danego regionu lub parafii.

Papież Franciszek, w Bulli ogłaszającej Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia zachęca, aby czas "misji ludowych" był okazją zwiastowania radości i przebaczenia, jakie niesie Boże Miłosierdzie.

Zwyczajowo misje święte przeżywane są w parafiach co dziesięć lat. Misjonarze sprawują Eucharystię, głoszą nauki misyjne i odprawiają nabożeństwa, a wszystko ostatecznie prowadzi do sakramentu pojednania oraz do odnowienia przyrzeczeń chrztu świętego, a także do poświęcenia i adoracji krzyża. Na zakończenie misji misjonarze udzielają błogosławieństwa, z którym związany jest odpust zupełny. Na podstawie Wykazu odpustów, zatwierdzonego przez Stolicę Apostolską i Trybunału Penitentiaria Apostolica oraz na mocy dekretu z dnia 16 lipca 1999 roku odpust zupełny pod zwykłymi warunkami mogą uzyskać wierni, którzy uczestniczyli w świętych misjach, wysłuchali kilku nauk, a także uczestniczyli w uroczystym zakończeniu tychże misji.

Kodeks Prawa Kanonicznego w kanonie 770 mówi, że: „Proboszczowie zgodnie z zarządzeniem biskupa diecezjalnego powinni w pewnych okresach organizować to przepowiadanie, które nazywa się rekolekcjami i świętymi misjami, lub inne formy przepowiadania dostosowane do miejscowych potrzeb". Okresy te mają być szczególnym czasem mobilizacji parafii. Mają być czasem budzenia sumień, czasem umacniania w wierze, czasem ożywiania gorliwości. W końcu, mają być czasem szczególnej łaski, czasem przejścia Boga przez parafię; czasem głoszenia orędzia misyjnego, zapraszania do wspólnoty, jednania i umacniania więzi braterskich. V. Schurr CSsR (1898-1971), znany niemiecki pastoralista, w połowie lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku pisał, że misje ludowe po Soborze Watykańskim II mają do spełnienia zadanie podobnie ważne jak to, które spełniały po Soborze Trydenckim; będąc „profetyczną interwencją mają ukazywać, jakie Kościół ze swej istoty posiada zbawcze znaczenie dla zsekularyzowanego świata". Misje są formą obrony chrześcijaństwa przed współczesną „herezją sekularyzmu". Jan Paweł II w adhortacji o wiernych świeckich nazywa je: „środkiem okresowej gruntownej odnowy życia chrześcijańskiego" (47). Nauka Soboru Watykańskiego II o Kościele i doświadczenia współczesne każą nam wykorzystać ten szczególny czas tak, aby był on wydarzeniem wybijającym się ponad inne wydarzenia parafialne. Misja święta może mieć wielkie znaczenie dla odnowy parafii, jeśli będzie właściwie przeprowadzona i przeżyta.

Misje parafialne będzie w naszej parafii głosił Misjonarz Oblat Maryi Niepokalanej, o. Andrzej Korda. Stąd też kilka słów o misjach prowadzonych przez Oblatów.

Dewiza, którą Ojciec Założyciel – św. Eugeniusz de Mazenod wyznaczył rodzącemu się przed 200 laty Zgromadzeniu Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, i którą później wpisał w swój herb biskupi, podkreśla misyjny charakter naszego Instytutu. Właśnie w tym duchu powinniśmy czytać Konstytucje i Reguły Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej, które przypominają nam, że: „Głoszenie misji i misje zagraniczne tradycyjnie zajmują pierwsze miejsce w naszym apostolstwie" (R 2). Misje ludowe są przedstawione jako podstawowa racja założenia oraz główny cel Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej (Prośba do papieża Leona XII z 8 grudnia 1825r.). W 1826 roku nasz Święty Założyciel Biskup Eugeniusz de Mazenod pisał: „Głosić, tak jak Apostoł, Jezusa Chrystusa i to Jezusa Ukrzyżowanego... nie w wyniosłości mowy, ale w okazywaniu Ducha, to znaczy, pokazując, że rozważyliśmy w swoim sercu słowa, które wygłaszamy i ze zaczęliśmy od praktykowania, zanim przystąpiliśmy do nauczania".

Tradycyjnie misyjność Misjonarzy Oblatów urzeczywistnia się poprzez dwa rodzaje służby w Kościele: misje ad gentes oraz misje i rekolekcje parafialne. Pierwsza z tych posług realizowana jest przez Oblatów w tzw. krajach misyjnych, natomiast druga jest powołaniem tych, którzy pozostają w kraju. Jednak, zarówno jedna, jak i druga zbiegają się w tym, co nasze Konstytucje mówią o naszym zasadniczym celu: Cale Zgromadzenie jest misyjne. Jego naczelną służbą w Kościele jest ukazywanie Chrystusa i Jego Królestwa najbardziej opuszczonym. Oblaci więc uczynią wszystko, aby ludzi, do których jesteśmy posiani, pobudzić do wiary lub ich wiarę ożywić i dopomóc im odkryć kim jest Chrystus.

2018  Parafia pw. św. Marii Magdaleny we Lwowie